Anna Światła

anna-sIk ben in 1979 geboren in Kalisz. Het is een stad in het centrale deel van Polen met ongeveer 100.000 inwoners. Ik woonde samen met mijn ouders en oudere broer in een oud, multi-familie-huis. Helaas was het geen leuk appartement. We hadden alleen een kamer met daarin een keuken. Er was geen badkamer in het gebouw. Buiten was het toilet, gedeeld met de buren.

Als kind vond ik het gezellig om mijn oma te bezoeken. Zij woonde in het landelijk gebied van Pila. Die omgeving was een fijne afwisseling met ons appartement in de stad. Overal waren bossen en meren. Ik was daar elke vakantie. Ik speelde buiten van ’s morgens tot ’s avonds en ik vond dat nooit saai.

Mijn moeder werkte samen met mijn andere oma als naaister. Ze hadden een speciale breimachine waar ze wollen truien mee maakten. Het is dan ook niet moeilijk te geloven dat mijn meeste kleren door mijn moeder werden gemaakt.

Ons appartement was niet veilig. Twee keer was er een gaslek. De eerste keer was ik nog klein en lag ik nog in de kinderwagen. Mijn moeder merkte dat er iets aan de hand was en zij bracht snel mijn broertje en mij naar buiten. Gelukkig was niemand ernstig vergiftigd. Helaas gebeurde hetzelfde nog een keer. Mijn ouders besloten voor onze veiligheid naar een ander appartement te verhuizen. Het was een appartement met twee slaapkamers. Eindelijk hoefde ik niet meer bij mijn ouders op de slaapkamer, maar ik moest nog steeds een kamer met mijn broer delen.

Tijdens mijn jeugd zat Polen op de rand van een burgeroorlog door de communistische partij. Ik herinner me de lange rijen bij de winkel waar ik samen met mijn vader of moeder in stond te wachten. Dat waren droevige tijden. In die tijd verkocht men geen speelgoed of snoep. Soms kregen we wat pakketten van familie uit Canada. Tegenwoordig heb ik thuis altijd een extra chocoladereep. Misschien is dat een overblijfsel van mijn trauma uit deze periode. Aan de andere kant denk ik dat mensen toen meer voor elkaar klaarstonden. Ze hadden dezelfde problemen, dus ze hielpen elkaar. Nu ligt werkelijk alles in de winkel. Grote winkels met kleurrijk speelgoed en snoepgoed. Maar kinderen spelen steeds minder samen en zijn niet tevreden met wat ze hebben. Misschien waardeer je meer wat je hebt als je maar een beetje hebt…

Op 26 April 1986 was ik de hele dag buiten aan het spelen. Later hoorden we dat die dag in Tsjernobyl een kerncentrale was ontploft. De besmetting bereikte ook Polen. De Russische regering probeerde het te verbergen.

Het was mijn droom om een hond te hebben. Door gebrek aan ruimte vonden mijn ouders dat niet goed. Daarom wandelde ik met de honden van de buren. Nu heb ik 3 geweldige honden.

Na de basisschool heb ik de kappersschool gevolgd. Ik wilde graag een eigen kapperszaak openen. Maar tijdens mijn studie bleek dat ik allergisch was voor de vele chemicaliën die worden gebruikt in de kappersbranche. Daarom moest ik stoppen met mijn studie. Ik begon te werken in een winkel, maar vond dat niet leuk. Omdat een van mijn vrienden in Nederland werkte, besloot ik om naar Nederland te vertrekken. Ik kwam terecht in Horst waar ik ging werken.

Ik werkte altijd een seizoen lang en als het seizoen voorbij was, ging ik terug naar Polen. Ik was niet van plan om hier voor vast te blijven, maar tijdens het seizoenswerk ontmoette ik iemand. Ik wilde geen lange afstandsrelatie hebben, dus ik besloot om in Nederland te blijven wonen.

Ik heb hier veel verschillende beroepen gehad. Ik werkte in kassen, magazijnen, particuliere huizen, winkels en kantoren. Soms was het fijn werk, andere keren was het vervelend werk. Ik geloof wel dat als je echt wil werken, je altijd een baan kan vinden.

Na een paar jaar kwam ook mijn broer met zijn gezin naar Nederland. Ze wonen in Maastricht. Onze ouders, die nog in Polen wonen, missen ons en hun kleinkinderen. Maar ze weten dat we hier gelukkig zijn en dat is het belangrijkst voor hen.

Soms, als ik met de honden in het bos wandel, denk ik terug aan de tijd dat ik bij mijn oma logeerde. In Polen zijn minder vakantieparken en toeristische attracties, maar veel meer natuurgebieden. Elk gebied heeft iets unieks voor die regio. Daarom is rondreizen en nieuwe plaatsen verkennen zo leuk. Nu ik in Nederland woon is mijn grootste geluk mijn man, honden en chocolade.

Moim rodzinnym miastem jest Kalisz. Jest to miasto w środkowej części Polski i ma ok 100 tysięcy mieszkańców. Urodziłam się w 1979. Mieszkałam razem z rodzicami i starszym bratem w starej, wielorodzinnej kamienicy. Niestety, nie było to fajne mieszkanie. Mieliśmy tylko jeden pokój i kuchnię. W budynku nie było żadnej łazienki. A toaleta była na zewnątrz, wspólna z sąsiadami.

Jako dziecko lubiłam jeździć do mojej babci, która mieszkała na wsi w okolicach Piły. Tamte tereny były miłą odmianą od naszego mieszkania w mieście. Wszędzie dookoła były lasy i jeziora. Spędzałam tam wszystkie wakacje i dni wolne od szkoły. Bawiłam się od rana do wieczora na zewnątrz i nigdy mi się nie nudziło.

Moja mama razem z drugą babcia pracowały jako szwaczki. Miały specjalną maszynę dziewiarską, na której robiły wełniane swetry. Łatwo się domyślić, że dużo moich ubrań również zostało uszytych przez mamę.

Nasze mieszkanie nie było bezpieczne. Dwa razy doszło do ulatniania się gazu. Za pierwszym razem byłam jeszcze malutka i leżałam w wózku. Mama zauważyła, że zachowuję się inaczej i szybko wyprowadziła mnie i brata na zewnątrz. Na szczęście zatrucie nie było poważne. Niestety, po jakimś czasie sytuacje się powtórzyła. Rodzice ze względu na nasze bezpieczeństwo, postanowili przeprowadzić się do innego mieszkania. Było to dwupokojowe mieszkanie w nowym bloku. Wreszcie miałam swój własny, wymarzony pokój, choć musiałam go dzielić z bratem.

Moje dzieciństwo przypada na okres stanu wojennego w komunistycznej Polsce. Pamiętam długie kolejki do sklepu, w których stałam z mamą lub tatą. To były smutne czasy. Nie było zabawek dla dzieci ani słodyczy. Czasami tylko dostawaliśmy coś w paczkach z Kanady. Teraz, kiedy jestem dorosła zawsze mam w domu zapas czekolady, to taki mój uraz z tamtego czasu. Z drugiej strony, uważam że ludzie byli dla siebie bardziej życzliwi. Łączyły ich wspólne problemy, dlatego pomagali sobie wzajemnie. Dzisiaj w sklepach jest dosłownie wszystko. Wielkie sklepy z kolorowymi zabawkami i słodyczami. A jednak dzieci coraz rzadziej bawią się razem i nie potrafią się cieszyć z tego, co mają. Może, kiedy ma się mało, bardziej docenia się to, co się ma…

26 kwiatnia 1986 bawiłam się cały dzień na dworze. Później dowiedzieliśmy się, że tego dnia wybuchła elektrownia atomowa w Czarnobylu. Zasięg skażenia obejmował także terytorium Polski, choć rząd Rosyjski chciał to ukryć.

Moim marzeniem było posiadanie psa. Niestety, z powodu braku miejsca, rodzice nie zgodzili się na to. Dlatego chodziłam na spacery z psami sąsiadów. Obecnie mam 3 wspaniałe psy.

Po skończeniu szkoły podstawowej wybrałam szkołę fryzjerską. Planowałam w przyszłości otworzyć własny zakład fryzjerski.  Niestety, w trakcie nauki okazało się, że mam alergię na wiele substancji chemicznych używanych w fryzjerstwie. Musiałam przerwać naukę. Zaczęłam prace w sklepie, jednak nie czułam się tam dobrze.  Mój kolega wyjeżdżał do pracy sezonowej do Holandii, więc pomyślałam, że również pojadę. W ten sposób zaczęłam pracę w Holandii niedaleko Horst.

Wyjeżdżałam do pracy sezonowej i kiedy sezon się kończył, wracałam do Polski. Czasami zaczynałam prace w Kaliszu, czasami żyłam z zarobionych w Holandii pieniędzy. Nie planowałam przeprowadzki do Holandii na stałe. Jednak podczas  pracy sezonowej poznałam kogoś. Ponieważ nie chcieliśmy mieć związku na odległość, postanowiłam zamieszkać w Holandii.

Od tamtego czasu pracowałam w Holandii w wielu branżach. Szklarnie, magazyny, domy prywatne, sklepy, biura. Czasami praca była lepsza, czasami gorsza. Jednak uważam, że jeśli ktoś chce pracować, to zawsze znajdzie pracę.

Po kilku latach przyjechał tutaj także mój brat z rodziną. Obecnie mieszka w Maastricht. Rodzice, którzy zostali w Polsce, tęsknią za nami i wnukami. Jednak wiedzą, że jesteśmy tu szczęśliwi i to się dla nich liczy.

Czasami, kiedy chodzę z psami po lasie, przypomina mi się czas spędzony u babci. W Polsce jest mniej vacantie parków i atrakcji turystycznych, a więcej dzikiej przyrody. Każdy kraj ma coś wyjątkowego, specyficznego dla danego regionu. Dlatego podróżowanie po świecie i poznawanie nowych miejsc sprawia tyle radości. Obecnie mieszkam w Holandii, ale największym szczęściem dla mnie, jest mój mąż, psy i czekolada.

 

 

Anna Światła

 

wonning-anna

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s